FANDOM


tekst autorstwa Dantego

Ten, który ukradł Lodor, Mistrz Kłamców i Oszustów, Pan Złodziei, Mistrz

Dagger

Jeden z pierwszym Bogów, powstały z pierwotnej mocy Stworzenia. Jest to Bóg zmienny i zdradziecki niczym wiatr. Obchodzą go tylko jego własne interesy. Do Mistrza Kłamstw modlą się głównie osoby chciwe, skłonne do przestępstw i pragnące się szybko wzbogacić. Patronuje on wszystkim złodziejom, oszustom, skrytobójcom. Żebracy wykorzystujący ludzką naiwność i współczucie, aby sobie dorobić, także mają przychylność Fradoca i często działają jako szpiedzy. Tancerze Cieni, którzy zdecydowali się używać swoich niezwykłych umiejętności, aby działać na szkodę innym, okradając ich, bądź zabijając, samemu nie będąc nawet zauważonymi - oni także służą Fradocowi. Specjalne względy u tego boga mają niziołki, wybrana rasa Fradoca, którą on sam zresztą stworzył, wedle podań.

Fradoc ceni sobie spryt oraz niezależność, a brutalną i bezpośrednią walkę uważa za śmieszną i nieopłacalną, jeśli istnieją inne drogi, aby osiągnąć cel. Wyznawcy Fradoca są znani ze swoich podstępów. Aby zyskać przewagę nad wrogami w walce korzystają ze wszystkich dostępnych im sztuczek, nawet jeśli są uznawane za niehonorowe. Lubują się w magii iluzji.

Domeny Kapłanów

Oszustwa, Zło, Śmierć

Symbol

Skierowany w dół sztylet

Charakter Bóstwa

neutrlany-zły

Charakter kleru

zły

Charakter wyznawców

nie-dobry

Rasy

przedstawiciel każdej rasy może być wyznawcą Fradoca

Wyznawcy

Wyznawcami Fradoca są zwykle ludzie zdobywający pieniądze w sposób nielegalny lub pół-legalny. Większość z nich to złodzieje i oszuści, zdarzają się także skrytobójcy oraz ubodzy, którzy upatrują w kulcie szansę na szybkie zdobycie fortuny, niekoniecznie zgodnie z prawem. Od swych wyznawców Mistrz wymaga sprytu, kreatywności, oraz bystrego umysłu. Nie toleruje istot szczerych i prostolinijnych, bądź też ograniczonych.

Kapłani

Klerycy służący Temu Który Ukradł Lodor nie szukają rozgłosu i nie przechwalają się pełnioną przez siebie profesją. Są raczej dyskretni, a ujawniają się tylko w ostateczności. Jeśli wyznawca zna jednak tożsamość kapłana, to im oddawane są dary na rzecz Kultu, także oni kierują obchodami świąt i uroczystościami ku chwale Fradoca.

Wygląd

Kapłani starają się nie wyróżniać z tłumu i zachowują się tak aby jak najtrudniej było ich rozpoznać jako kleryków Fradoca. Stosują oni liczne przebrania, tak więc kapłanem Mistrza Oszustów może być zarówno żebrak proszący o datek, jak i strażnik miejski czy też wytwornie ubrany szlachcic. Ubiory zmieniają często. Potrafią tak dobrać odzież, aby bez problemu wtopić się w tłum.

Hierarchia

Strukturą kult przypomina siatkę szpiegowską i w taki sposób też funkcjonuje. O zebraniach i obecnych “świątyniach” wyznawcy są informowani na drodzę przekazu ustnego lub pisemnego w którym miejsce i czas spotkania są w pewien sposób zaszyfrowane. Najmniejszą wiedzę o planach i działalności kultu posiadają szeregowi wyznawcy. Niewiele więcej wiedzą kapłani niskiej kasty, czyli akolici (zwani także Shaner). Kiedy akolita Mistrza Złodziei wykaże się odpowiednim oddaniem i zaangażowaniem w sprawy kultu, zostaje wtajemniczony i staje się pełnoprawnym kapłanem (Shessnar). O wszelkiej działalności Kościoła decydują kapłani wysokiej kasty. Dbają oni o interesy wyznania, od ich decyzji zależy, który szlachcic zginie od noża skrytobójcy i kogo będą szpiegować kultyści. Głową kościoła Fradoca zostaję najlepszy z kapłanów, który do chwili dyskredytacji przez innego kleryka który ma prawo tytułować się Avishessnar. Podana hierarchia obowiązuje na określonym terenie, zazwyczaj jest to jeden archipelag, bądź nacja kontynentu, niekiedy ogromne miasto.

Przykazania

  • Nie będziesz nikomu obcemu zdradzał sekretów kultu oraz swoich współbraci
  • Nie będziesz donosił władzom na swych współbraci ani współpracował z nimi na niekorzyść kultu, gdyż w mych oczach to najohydniejszy grzech.
  • Stoisz ponad Prawem; nie obowiązują cię żadne prawa, ponad te, które ustalam Ja i moi kapłani
  • Niech każde twoje zabójstwo będzie sztuką. Nie zabijaj, jeżeli nie przyniesie ci to korzyści.
  • Dziesiątą część swych dochodów przeznaczał będziesz na rzecz Kultu.
  • Szanuj tych których nie ma z czego okraść, gdyż im jako jedynym udało się tym sposobem oszukać Mistrza Złodziei

Ulubione ofiary

Pan Złodziei ceni sobie dobra materialne, podziwia także niezwykłe wyczyny. Dlatego jego ulubionymi darami jest dziesiąta część łupów złodzieja czy też znalezionych skarbów. Oprócz tego Fradoc szczególną łaską dąży istoty które dokonują zuchwałych bądź niezwykłych rabunków i oszustw.
Oznaką łaski Fradoca jest niezwykłe szczęście, które sprzyja niektórym wyznawcom oraz zdolność do wychodzenia z najgorszych opresji.

Święte miejsca

Fradoc nie uważa żadnych miejsc za lepszych, miejsca spotkań i odprawiania rytuałów się zmieniają. Wiadomo tylko tyle że zawsze są dobrze ukryte. Postronni chcący odnaleźć świątynie muszą się nieźle natrudzić by osiągnąć swój cel. Dodatkowo sprawdza się czy wchodzący są wyznawcami Fradoca poprzez hasło, zagadkę lub konieczność okazania jakiegoś przedmiotu.

Święta i obrzędy

Kapłani Fradoca mawiają: “Każdy dzień jest dobry by poprzez swoje czyny oddać hołd Mistrzowi Kłamstw”. Tak więc wszelkie uroczystości odbywają się nieregularnie, tak by terminami nie koligować z wielkimi świętami innych bogów (w końcu można sobie nieźle dorobić).

Noc Łupów

Najważniejsze Święto Fradoca. Podczas ostatniego nowiu w danym roku wszyscy wyznawcy Fradoca gromadzą się w wybranym wcześniej miejscu by razem zjeść skromny posiłek, tradycja wymaga także by każde danie na stole było ukradzione bądź zrabowane. W czasie tej nocy nikt z wyznawców Pana Złodziei nie może szkodzić ludziom, a nawet kłamać; kraść można jedynie jedzenie. Podczas wieczerzy wyznawcy opowiadają o najcenniejszych przedmiotach, które udało im się ukraść w danym roku. Po wieczornej uczcie kapłani odprawiają rytuał, dzięki któremu zebrane przez cały rok złoto jest zamieniane w pewnego rodzaju energię i oddawane Fradocowi, by zapewnić sobie jego przychylność na przyszły rok.

Modlitwy

W kościele Fradoca istnieją dwa najważniejsze rodzaje modlitw, są to modlitwy Wietrzne (starożytne) i modlitwy Cieniste.

Wskrzeszenie

Rytuał Starożytny

Wymaga wielkiego wysiłku, ale niemal zawsze skuteczny. Stosuje się go w wypadku gdy zwyczajne próby wskrzeszenia zawodzą. Kapłan wymawia nad zmarlym słowa modlitwy - lekkie i kąsające niczym wiatr. W promieniu kilku metrów od kapłana panuje półmrok, natomiast samo ciało zmarłego pokrywa cienisty całun utkany z nieprzeniknionej ciemności. Potem z miejsca, gdzie leży zmarły, zaczyna wiać silny wiatr we wszystkich kierunkach. To oznaka powodzenia rytuału, on żyje!

Rytuał Zwyczajny

Kapłan mamrocze pod nosem/wypowiada szeptem słowa modlitwy do Fradoca, nad ciałem można dostrzec bladą, szarawą poświatę. Zmarły odzyskuje życie. Słowa tej modlitwy rzadko są wypowiadane na głos, najczęściej ma to zamanifestować siłę Fradoca. Brzmią one tak: Avad sari vaendesh. Ier sarae ver Fradoc ine sazar (język cienisty). Większość kapłanów woli jednak wersję w języku wspólnym, gdyż jest ona o wiele prostsza do wypowiedzenia, a oto i ona: Śmierć jest Kłamstwem. Wskrzeszam Cię w imieniu Fradoca. Niektórzy kapłani mają w zwyczaju naznaczanie ciał poprzez nakłucie/nacięcie denata srebrnym sztyletem (symbolem wiary).

Wskrzeszanie poprzez odczytanie zwoju

Osobom świeckim zaleca się, aby przed odczytaniem zwoju JUŻ pobłogosławionego przez kapłana (a więc nie trzeba odprawiać żadnego rytuału) po prostu pomodliły się w intencji zmarłego.

Zmiany merytoryczne

  • usunięta wzmianka "aktualnie jest w sojuszu z Maladem i Vardolosem"
  • scalenie 2 tekstów - o Bogu i kościele, gdzie w 1 miejscu była opisana hierarchia, w w drugim było napisane, że takowa nie obowiązuje, poprawienie innych nieścisłości